Aşağıdaki mektup 1854 yılında, bir Kızılderili reisi olan Şef Seattle tarafından ABD Başkanı'na yazılmıştır.

'Bir Kızılderiliyim ve anlamıyorum... Gökyüzünü, toprağın sıcaklığını nasıl satın alabilirsiniz, ya da satarsınız? Bunu anlamak bizler için çok güç! Bu toprakların her parçası kutsaldır. Çam ağaçlarının parıldayan iğneleri, vızıldayan böcekler, sahiller, karanlık ormanlar ve sabahları çayırları örten buğu, halkımın anılarının ve geçirdiği yüzlerce yıllık deneylerin bir parçasıdır.

Ormanlardaki ağaçların damarlarında dolaşan su, atalarımızın anılarını taşır; biz buna inanırız!.. Nehirler ve ırmakların suyu, bizim için sadece akı-p giden su değildir; atalarımızın kanıdır aynı zamanda... Beyazlar için bir parça toprağın diğerlerinden farkı yoktur. Beyaz adam topraktan istediğini almaya bakar. Çünkü toprak beyaz adamın dostu değil, düşmanıdır!.. Onun bu ihtirasıdır ki, toprakları çölleştirecek ve her şeyi yiyip bitirecektir!

Beyaz adamın kurduğu kentleri de anlayamayız biz Kızılderililer. Bu kentlerde 'huzur' ve 'barış' yoktur! Beyaz adamın kurduğu kentlerde, bir çiçeğin taç yapraklarının açarken çıkardığı tatlı sesler, bir kelebeğin kanat çırpışları duyulmaz... İnsan bir su birikintisinin etrafında toplanmış kurbağaların, ağaçlardaki kuşların ve doğanın seslerini duymadıkça, yaşamın ne değeri olur?

Biz Kızılderililer, bir su birikintisinin yüzünü yalayan rüzgarın sesini ve kokusunu severiz. Çam ormanlarının kokusunu taşıyan ve yağmurlarla yıkanı-p temizlenmiş meltemleri severiz. Hava önemlidir bizler için. Ağaçlar, hayvanlar ve insanlar aynı havayı koklar. Beyaz adam için bunun da önemi yoktur!.. Hem nasıl kutsal olmasın ki hava? Atalarımız doğdukları gün ilk nefeslerini bunun sayesinde almışlardır. Ölmeden önce son nefeslerini de gene bu havadan almazlar mı?

Şu gerçeği iyi biliyoruz: Toprak insana değil, insan toprağa aittir! Bildiğimiz bir gerçek daha var: Sizin Tanrı'nız bizimkinden başka bir Tanrı değil! Aynı Tanrı'nın yaratıklarıyız... Ve Kızılderililer gibi Tanrı da toprağa değer verir. Toprağa saygısızlık, Tanrı'nın kendisine saygısızlıktır.